“Normaal gesproken laat ik deze gevoelens niet zo snel toe, en vooral niet zien. Ik ben me ervan bewust dat er ‘ergere’ dingen zijn op de wereld of wat je kind kan overkomen, maar ben me er ook van bewust dat je ze niet met elkaar kunt vergelijken. 🩷”
18 november 2025, 16.30 uur.
Een dag die ik nooit meer ga vergeten. Je leest verhalen, en in ene is het gebeurd. Samen soep koken, wat een leuk idee leek, wat ook ‘altijd’ goed gaat. Is daarna een nachtmerrie geworden. Gelukkig waren we samen thuis, gelijk onder de lauwe douche. Wat je dan hoort en ziet, het gaat door merg en been.
112 bellen? Hoe? Is dit echt? Moet dit echt? JAAA NU hoor ik! Oké, 112. Huilend bel ik en krijg ik iemand aan de lijn. Ik wil eigenlijk niet praten, ik wil bij mijn dochter zijn, er voor haar zijn. Mijn eigen moeder bellen: mam, help, ik heb je nodig!! Maar dat gaat niet, want ik moet wachten tot de ambulances er zijn. Ze begeleiden naar boven, 4 man sterk. Als ik dit nu zo schrijf kan ik mijn tranen niet bedwingen.
Er werden pijnstillers gegeven aan Anne, medicatie dat ze minder pijn heeft en rustiger zou worden. Er werden foto’s gemaakt, ze werd ingepakt met vette gaas. Met de ambulance naar Alkmaar, daar weer wachten of we door mochten naar Beverwijk. Zit je dan met je kleine meisje te wachten. Uiteindelijk door met de ambulance naar het brandwondencentrum in Beverwijk.
Het moment dat ik m’n dochter uit handen moest geven en de artsen en verpleegkundigen hun werk moest laten doen, vond ik heel moeilijk. Anne werd met een roesje in slaap gebracht en er werden foto’s gemaakt, haar brandwonden werden schoongemaakt en daarna werd er verband aangebracht. We mochten erbij zijn, iets wat je heel graag wil, bij je dochter blijven, maar ook dit zal ik nooit vergeten.
Rond 23.00 uur ’s avonds ging Seger naar huis. Ik bleef bij Anne, we mochten samen op een kamer. De nachten waren heel heftig, continu schrok ze wakker en heel hard huilen. De verpleegkundigen zeiden dat ze het zo verwerkt en waarschijnlijk opnieuw beleeft in haar dromen. Ik nam haar bij me in bed en dan kon ik haar rustig maken. De eerste week lag ze 24 uur naast me in bed. Als dit is wat ik voor haar kon doen, bij haar zijn en haar troosten, dan mocht ze van mij 24 uur aan me geplakt zitten.
Sondevoeding, infusen die niet wilden lukken door haar babyvetjes. Elke dag een verbandwissel, elke dag een roesje. Heel heftig om dit mee te maken, elke dag weer. Elke dag weer foto’s om de vooruitgang te bekijken. Huidtransplantatie; huid wat van haar achterhoofd werd gehaald. Gebruikt op Anne haar arm, haar been en haar voetjes. Al haar mooie krulletjes eraf, een bijzaak, maar vond het toch wel heftig zo’n kaal koppie.
Anne moest huilen van alle mensen die de kamer in kwamen in hun ziekenhuispak. Maar wat waren ze allemaal lief voor ons. Je gaat altijd denken hè: wat zouden mensen hier nou van denken? Ben je dom, let je niet goed op? Maar in het ziekenhuis kreeg ik dat gevoel helemaal niet, ze waren allemaal echt heel lief.
We waren met sinterklaastijd in het ziekenhuis, wat er allemaal wordt georganiseerd, echt ongelofelijk! Schoentje zetten, Sinterklaas en pieten op bezoek, cadeautjes, McDonald’s, zelfs de broers en zussen kregen cadeautjes. Echt wat een organisatie, wat een liefde.
Een vraag die altijd blijft: wat als? Elke dag word je ermee geconfronteerd, elke dag meerdere keren de brandwonden insmeren, de jeuk, compressiekleding, het verdriet, de schuldgevoelens, elke dag weer.
Hoe mooi is het dat we ons in kunnen zetten voor de Brandwonden Stichting! De Powermeiden elkaar ontmoet op een lotgenotenweekend 🩷 en nu samen opkomen voor de zorg en voor medelotgenoten.
“Alle liefde voor ouders die kampen met verdriet, rouw, ziekte, schuldgevoelens, onzekerheid en nog meer. Samen staan we sterk.”
